Posted in In Greek.., Psychology, Thoughts, Uncategorized

Κομμένα τα χατήρια

Τις προάλλες με ρώτησε κάποιος γιατί δεν πήγα στο χωριό με το φίλο μου να κάνω το κέφι στην μητέρα του και με κάθε ειλικρίνεια απάντησα “εμένα ποιός θα μου κάνει το κέφι?” κι ήταν από τις λίγες φορές που κατάφερα να πω αυτό που σκέφτομαι κι όχι αυτό που μάλλον θα έπρεπε σύμφωνα με τις διάφορες κοινωνικές συμβάσεις, δηλαδή δικαιολογίες τύπου “είχα κάτι κανονισμένο”.

Γιατί η αλήθεια είναι, ότι η μητέρα του φίλου μου είναι ένα εγωκεντρικό άτομο, με άπειρες εμμονές και συμπλέγματα, που βλέπει συνωμοσίες παντού, που θεωρεί ότι αυτή συμπεριφέρεται φυσιολογικά ενώ όλοι οι άλλοι έχουν πρόβλημα, που δεν έχει την παραμικρή ενσυναίσθηση, που σπανίως δίνει ή προσφέρει κάτι αλλά εύκολα απαιτεί να παίρνει και που φορτώνει εδώ και μήνες το μυαλό και την ψυχή του συντρόφου μου με ανούσιες υστερίες που ταιριάζουν περισσότερο σε 5χρονο παρά σε 60άρα.

Συνεπώς όχι δεν έχω καμιά διάθεση να χαλάσω ούτε καν το χειρότερο ΣΚ μου για να της κάνω κάποιο κέφι και δεν αισθάνομαι (πια) και την παραμικρή ενοχή για αυτό. Τίποτα δε χαρίζεται σε αυτή τη ζωή, όλα με κόπο και προσπάθεια αποκτούνται ή με κάποιο τίμημα. Παίρνω αγάπη μέσα απο μια σχέση συνήθως γιατί έχω προσπαθήσει, έχω δώσει την ψυχή μου για αυτή. Δε μου χαρίστηκε, την κέρδισα.

Ούτε καν αυτά που μου πρόσφεραν οι γονείς μου. Και για αυτα όχι μόνο προσπάθησα αλλά πλήρωσα και βαρύ τίμημα κάποιες φορές. Γιατί προσπαθούσα να γίνω αυτό που ήθελαν. Κανένα παιδάκι δεν αγαπιέται για αυτό που είναι πραγματικά, αγαπιέται όταν προσπαθεί να γίνει αυτό που θέλουν οι γονείς του κι όταν τελικά γίνεται. Στο μεταξύ έχει υποστεί όλες τις νευρώσεις των γονιών του, ό,τι ψυχολογικό έβγαλαν πάνω του ή ό,τι ψυχολογικό δεν προσπάθησαν να κρύψουν. Δε μας χαρίστηκαν λοιπόν ούτε απο τους γονείς μας, προσπάθησαμε και πλήρωσαμε για αυτά. Μερικοί απο εμάς ίσως να πληρώνουμε ακόμα με τις πληγές και νευρώσεις που μας άφησαν. Και με εκείνο τον εσωτερικό διχασμό μέσα μας και τις ενοχές για κάθε φορά που αισθανόμαστε ότι οι γονείς μας και εγωιστές υπήρξαν, και λάθη μεγάλα έκαναν, και να μας προστατέψουν από τα δικά τους κενά απέτυχαν αλλά είναι γονείς μας και η κοινωνία μας έχει διδάξει να μην τολμάμε καν να αμφισβητούμε τις πράξεις τους.

Οι γονείς όμως είναι άλλη κατηγορία και ξέρω οτι πολλοί όπως κι εγώ το βρίσκουν συχνά δύσκολο να χαλάσουν το κέφι. Δεν είναι υγιές όμως, και καλά θα ήταν σιγά σιγά να απεγκλωβιζόμαστε από αυτά τα συμπλέγματα γιατί η ζωή είναι μικρή και τα νιάτα ακόμα μικρότερα. Και δε χάθηκε κι ο κόσμος αν κάποια Χριστούγεννα αποφασίσεις να τα περάσεις ας πούμε σε ένα χιονισμένο βουνό για σκι ή μια εξωτική παραλία αντί να κάνεις για 15η φορά τις ίδιες ακριβώς οικογενειακές διακοπές τύπου Ρετιρέ. Στην τελική αν δε μπορούν πια οι γονείς σου να φανταστούν Χριστούγεννα χωρίς εσένα κι αρχίσουν τα διάφορα μελοδραματικά, πες τους να έρθουν να σε βρούνε στα βουνά για αλλαγή κι ότι είναι άνθρωποι με πόδια κι όχι δέντρα.

Στη μητέρα του φίλου μου όμως όχι δε θα κάνω το κέφι. Όχι όμως επειδή είναι μητέρα του φίλου μου κι έχω κάποιο μένος. Δε θα το κάνω όπως δε θα το έκανα σε κανέναν που έχει φροντίσει ο ρόλος του στη ζωή μου να είναι επιβαρυντικός, παρασιτικός και τοξικός. Για τον ίδιο λόγο που επιλέγω να έχω λίγους και καλούς φίλους. Γιατί δε θέλω και δεν χρωστάω να αναλώνω το χρόνο μου με ανθρώπους που μου φορτώνουν απλόχερα προβλήματα, δηλητήριο και τα συναισθηματικά τους σκουπίδια και κόμπλεξ. Αν θέλουν την παρέα μου, ας προσπαθήσουν. Δεν την χαρίζω και πολύ περισσότερο σε στόματα που δαγκώνουν.

Έχω αποφασίσει ότι δε ζω για να ικανοποιώ τα χατήρια κανένος και πως αν θέλω να είμαι ευτυχισμένη και να νιώθω το μυαλό μου σε σχετική αρμονία πρέπει να κοιτάζω πρώτα τι ευχαριστεί εμένα, μετά τι ευχαριστεί τους ανθρώπους που αγαπάω και να αδιαφορώ για το τι ευχαριστεί αυτούς που μου επιβάλλεται να αγαπάω.

Posted in Thoughts

I used to live in Thessaloniki

I used to live in Thessaloniki.. And I lived there for a long long time. There were just so many pros for me in this city -or so I thought. It had most of the options of a big city but also small enough to feel home, some nice sceneries, the sea, a lot of youth and it was in a small -but safe– distance from my parents. I studied there then searched for a job, then studied again to do something useful since I couldn’t find a job. Ten years of my life! I even broke up with my boyfriend at this time because I was not willing to leave Thessaloniki!

Thinking about it, I realise that I simply stayed too long. I don’t know why. I guess I was trying to preserve my memories there, all these nice relaxed moments during my studies with all the friends I made. Like one of those relationships you see dying but you refuse to abandon because you still hope for a miracle and you remember these happy moments that once existed and you keep trying to convince yourself that if they existed once it must be possible to bring them back. But all facts were against the hopes. The memories were gone, most of the friends too, and yet I still stayed there hoping that I would move to the next step, of finding a job, becoming a real adult, make some new friends and keep the air and memories around me.

The problem is it never really happened. And indeed I was reaching the point of hating the city and calling it ‘the city of delusion’ ( after the Μuse song). In fact I moved out once and got back to my parents and after two days I was called for a part time job in Thessaloniki and returned, hoping it was a good sign and my luck there would change! Well it didn’t.

And then I moved to Berlin. Which came as a surprise even to me considering that for years I was not just negative about moving abroad but about moving anywhere else outside Thessaloniki! But I did it. And despite all the difficulties of leaving in a country whose language I didn’t speak, where the weather was just devastating and where I actually had almost no one, I didn’t regret this choice. Because I started feeling like a decent respected human being again. Because I won back my self confidence and self respect, things that I lost somewhere in Greece when I was trying to find a job and the potential employers either ignored me or made me feel like rubbish (the long story of job applications I will write in another post). Because I started believing in me again. And this was a great feeling I had forgotten.

So when somebody from Berlin told me ‘we evaluated all applications and decided for YOU‘ -something that I was so desperately hoping to hear for 2,5 years- I packed my things and took a plane. Sure, it wasn’t easy but when there is nothing more to lose and the only sweet thing thinking about your country is your family but you also know you only live once, well why the hell to stay and lose completely yourself. No reason.

And so it began! A new beginning at my 28..