Posted in In Greek.., Psychology, Thoughts, Uncategorized

Κομμένα τα χατήρια

Τις προάλλες με ρώτησε κάποιος γιατί δεν πήγα στο χωριό με το φίλο μου να κάνω το κέφι στην μητέρα του και με κάθε ειλικρίνεια απάντησα “εμένα ποιός θα μου κάνει το κέφι?” κι ήταν από τις λίγες φορές που κατάφερα να πω αυτό που σκέφτομαι κι όχι αυτό που μάλλον θα έπρεπε σύμφωνα με τις διάφορες κοινωνικές συμβάσεις, δηλαδή δικαιολογίες τύπου “είχα κάτι κανονισμένο”.

Γιατί η αλήθεια είναι, ότι η μητέρα του φίλου μου είναι ένα εγωκεντρικό άτομο, με άπειρες εμμονές και συμπλέγματα, που βλέπει συνωμοσίες παντού, που θεωρεί ότι αυτή συμπεριφέρεται φυσιολογικά ενώ όλοι οι άλλοι έχουν πρόβλημα, που δεν έχει την παραμικρή ενσυναίσθηση, που σπανίως δίνει ή προσφέρει κάτι αλλά εύκολα απαιτεί να παίρνει και που φορτώνει εδώ και μήνες το μυαλό και την ψυχή του συντρόφου μου με ανούσιες υστερίες που ταιριάζουν περισσότερο σε 5χρονο παρά σε 60άρα.

Συνεπώς όχι δεν έχω καμιά διάθεση να χαλάσω ούτε καν το χειρότερο ΣΚ μου για να της κάνω κάποιο κέφι και δεν αισθάνομαι (πια) και την παραμικρή ενοχή για αυτό. Τίποτα δε χαρίζεται σε αυτή τη ζωή, όλα με κόπο και προσπάθεια αποκτούνται ή με κάποιο τίμημα. Παίρνω αγάπη μέσα απο μια σχέση συνήθως γιατί έχω προσπαθήσει, έχω δώσει την ψυχή μου για αυτή. Δε μου χαρίστηκε, την κέρδισα.

Ούτε καν αυτά που μου πρόσφεραν οι γονείς μου. Και για αυτα όχι μόνο προσπάθησα αλλά πλήρωσα και βαρύ τίμημα κάποιες φορές. Γιατί προσπαθούσα να γίνω αυτό που ήθελαν. Κανένα παιδάκι δεν αγαπιέται για αυτό που είναι πραγματικά, αγαπιέται όταν προσπαθεί να γίνει αυτό που θέλουν οι γονείς του κι όταν τελικά γίνεται. Στο μεταξύ έχει υποστεί όλες τις νευρώσεις των γονιών του, ό,τι ψυχολογικό έβγαλαν πάνω του ή ό,τι ψυχολογικό δεν προσπάθησαν να κρύψουν. Δε μας χαρίστηκαν λοιπόν ούτε απο τους γονείς μας, προσπάθησαμε και πλήρωσαμε για αυτά. Μερικοί απο εμάς ίσως να πληρώνουμε ακόμα με τις πληγές και νευρώσεις που μας άφησαν. Και με εκείνο τον εσωτερικό διχασμό μέσα μας και τις ενοχές για κάθε φορά που αισθανόμαστε ότι οι γονείς μας και εγωιστές υπήρξαν, και λάθη μεγάλα έκαναν, και να μας προστατέψουν από τα δικά τους κενά απέτυχαν αλλά είναι γονείς μας και η κοινωνία μας έχει διδάξει να μην τολμάμε καν να αμφισβητούμε τις πράξεις τους.

Οι γονείς όμως είναι άλλη κατηγορία και ξέρω οτι πολλοί όπως κι εγώ το βρίσκουν συχνά δύσκολο να χαλάσουν το κέφι. Δεν είναι υγιές όμως, και καλά θα ήταν σιγά σιγά να απεγκλωβιζόμαστε από αυτά τα συμπλέγματα γιατί η ζωή είναι μικρή και τα νιάτα ακόμα μικρότερα. Και δε χάθηκε κι ο κόσμος αν κάποια Χριστούγεννα αποφασίσεις να τα περάσεις ας πούμε σε ένα χιονισμένο βουνό για σκι ή μια εξωτική παραλία αντί να κάνεις για 15η φορά τις ίδιες ακριβώς οικογενειακές διακοπές τύπου Ρετιρέ. Στην τελική αν δε μπορούν πια οι γονείς σου να φανταστούν Χριστούγεννα χωρίς εσένα κι αρχίσουν τα διάφορα μελοδραματικά, πες τους να έρθουν να σε βρούνε στα βουνά για αλλαγή κι ότι είναι άνθρωποι με πόδια κι όχι δέντρα.

Στη μητέρα του φίλου μου όμως όχι δε θα κάνω το κέφι. Όχι όμως επειδή είναι μητέρα του φίλου μου κι έχω κάποιο μένος. Δε θα το κάνω όπως δε θα το έκανα σε κανέναν που έχει φροντίσει ο ρόλος του στη ζωή μου να είναι επιβαρυντικός, παρασιτικός και τοξικός. Για τον ίδιο λόγο που επιλέγω να έχω λίγους και καλούς φίλους. Γιατί δε θέλω και δεν χρωστάω να αναλώνω το χρόνο μου με ανθρώπους που μου φορτώνουν απλόχερα προβλήματα, δηλητήριο και τα συναισθηματικά τους σκουπίδια και κόμπλεξ. Αν θέλουν την παρέα μου, ας προσπαθήσουν. Δεν την χαρίζω και πολύ περισσότερο σε στόματα που δαγκώνουν.

Έχω αποφασίσει ότι δε ζω για να ικανοποιώ τα χατήρια κανένος και πως αν θέλω να είμαι ευτυχισμένη και να νιώθω το μυαλό μου σε σχετική αρμονία πρέπει να κοιτάζω πρώτα τι ευχαριστεί εμένα, μετά τι ευχαριστεί τους ανθρώπους που αγαπάω και να αδιαφορώ για το τι ευχαριστεί αυτούς που μου επιβάλλεται να αγαπάω.

Advertisements

Author:

Anxious, perfectionist, romantic and cynical, demanding and picky, notoriously indecisive and tired of living up to others' expectations.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s